पहाटेची वेळ। दूर कोंबडा आरवे

परी बाळा झोपी जावे। लहान तू ॥ अंगाई॥

पहाटेची वेळ। वाजू लागती रहाट

बाळा तू रे पाळण्यात। झोप घेई ॥ अंगाई॥

पहाटेची वेळ। का का करितो कावळा

झोपे परि माझ्या बाळा। उठू नको ॥ अंगाई॥

पहाटेची वेळ। कामाची आहे घाई

बाळा, तू झोप घेई। आई म्हणे ॥अंगाई॥

मी ओव्या ऐकता ऐकता आईला म्हटले, 'आई! मी आपला निघून जातो. मी येथे राहात नाही. मी आलो, तर भाऊ किती रागे भरले! ते घरी येण्याच्या आधीच मला जाऊ दे.'

आई म्हणाली, 'असे नको हो, श्याम करू. हे चांगले का? अरे, ते बोलले तरी त्यांच्यात मनात का असते? बाहेर कोणी अपमान केला असेल त्यांचा, रागावलेले असतील, म्हणून बोलले. आजकाल आपली स्थिती वाईट आहे. तुला कळत का नाही? त्यांचे मन निराश असते. त्यांचे बोलणे तू मनावर घेऊ नकोस. त्यांनी आजपर्यंत तुम्हाला वाढविले, तर दोन शब्द बोलण्याचाही

---