'काय रे? आतासे आलात?' श्यामने विचारले.
'तुम्ही रात्री सांगणार का गोष्ट?' एका लहान मुलाने विचारले.
'हो, सांगेन. तुम्ही या.' श्याम म्हणाला.
'पाहा, तुम्हांला छान छान दगड आणले आहेत. आम्ही त्या टेकडीवर फिरावयास गेलो होतो.'
एक मुलगा म्हणाला व त्याने ते दगड श्यामजवळ ठेवले.
'खरेच किती सुंदर आहेत हे! या, आपण त्यांची चित्रे करू. मी पोपट करतो हं!' असे म्हणून श्याम त्या खडयांचा पोपट करू लागला.
मुले एकेक खडा देत होती.
'आता चोचीला लाल रंगाचा खडा हवा लहानसा,' श्याम म्हणाला.
'हा घ्या, हा पाहा चांगला आहे.' एक मुलगा म्हणाला. श्यामने तो खडा लाविला व सुंदर राघू तयार झाला.
'आता मोर बनवा मोर.' दुसरा एक मुलगा म्हणाला.
'तुम्हीच बनवा मोर.' श्याम म्हणाला.
'आम्हांला चांगला येत नाही.' तो म्हणाला.
'पण आता तुम्ही घरी जा. लौकर जेवून या.' श्यामने सांगितले.
'चला
'मी नवीन धोतर नेसावे व तुला नवीन लुगडे नसावे, याचे मला नाही का वाईट वाटणार? तुला आनंद होत आहे; परंतु मला दु:ख होत आहे! तू आपल्याला आनंद मिळविलास आणि मला?' त्यांच्याने बोलवेना.
'माझा आनंद तो तुमचाच आहे. तुम्हांला बाहेर चारचौघात जावयाचे असते. गंगूआप्पांकडे आज सोंगटया खेळायला बोलावतील, गेले पाहिजे. मला आज कोठे जायचे आहे बाहेर? पुढे सवड झाली. की आधी मला लुगडे घ्यावे. असे उगीच मनाला लावून घेऊ नये. आज दिवाळी; आज सार्यांढनी हसायचे, आनंदात राहायचे, आम्हांला आनंद देण्यासाठी तरी आनंदी व्हा.' आई म्हणाली.